حق

کمیته حمایت از روزنامه نگاران (CPJ) در گزارش مفصل خود از ۱۲۷ روزنامه نگار زندانی در سراسر جهان که در دسامبر ۲۰۰۷ منتشر کرده٬ از ۱۲ روزنامه نگار زندانی در ایران به نامهای٬ محمد حسن فلاحی زاده٬ عدنان حسن پور٬ احمد قصابان٬ مجید توکلی٬ احسان منصوری٬ سعید متین پور٬ جلیل غنی لو٬ محمد صدیق کبودوند٬ اجلال قوامی٬ آکو کوردنسب٬ مریم حسین خواه و رضا ولیزاده اسم برده است.

کمیته حمایت از روزنامه نگاران (CPJ) یک سازمان مستقل و غیر انتفاعی است که برای دفاع از آزادی مطبوعات در سراسر جهان فعالیت می کند و مقر آن در نیویورک است.

http://www.cpj.org

http://www.cpj.org/Briefings/2007/imprisoned_07/imprisoned_list_07.html#iran

گزارش کمیته حمایت از روزنامه نگاران (CPJ)

از سعید متین پور و جلیل غنی لو روزنامه نگاران آ‌ذربایجانی

سعید متین پور٬ یارپاق
حبس در ۲۵ مه ۲۰۰۷ (۴ خرداد ۱۳۸۶)

به گزارش کمیته دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجان٬ آسمک٬ نیروهای حاکمیت متین پور ۳۲ ساله و نویسنده هفته نامه تورکی زبان یارپاق و همسرش عطیه طاهری را در شهر شمال غربی زنجان دستگیر کردند. آنها بعد از دستگیری همسر او را به خانه برده٬ آنجا را گشتند و سپس متین پور را به بازداشتگاه منتقل کردند. آنها کامپیوتر شخصی متین پور و کتابها و دیگر اشیا شخصی آنها را ضبط کردند. آنها خط تلفن را قطع کرده و به [عطیه] طاهری گفته بودند نباید به کسی خبر بدهد.

اتهامات متین پور اعلام نشده است. اوائل ماه اکتبر به وکیل محمود [محمد رضا] فقیهی اجازه ملاقات ندادند. متین پور با روزنامه مردم نو و نشریه های محلی دیگر همکاری داشته و به طور مداوم سیستم اجتماعی و سیاسی ایران و تحت فشار بودن فعالان آذربایجانی از طرف رژیم را انتقاد کرده است. او در آخرین مقاله خود که قبل از دستگیری نوشته از پلیس ایران که مأموریت های وزارت اطلاعات و امنیت را انجام می دهد انتقاد کرده است. روزنامه نگاران محلی که با CPJ [کمیته حمایت از روزنامه نگاران] گفتگو کرده اند٬ مقاله های او را دلیل بازداشت او دانسته اند.

به گزارش آسمک٬ متین پور به چند بازداشتگاه از جمله زندان اوین تهران فرستاده شده است. همچنین آسمک گزارش داده است که [عطیه] طاهری چند مکالمه بسیار کوتاه تلفنی با او داشته و مادرش یک بار با او ملاقات کرده است.

متین پور قبلا به همراه دیگر روزنامه نگاران آذربایجانی٬ در اعتراضات تاریخ ۲۱ فوریه روز جهانی زبان مادری در زنجان نیز بازداشت شده بود. آنها به محدودیتهای اعمل شده از طرف حکومت که خواندن و نوشتن به زبان [تورکی] آذربایجانی را ممنوع کرده است٬ اعتراض کرده بودند. به گزارش آسمک٬ متین پور در آن زمان بعد از تحمل ۱۰ روز حبس در انفرادی آزاد شده بود.

جلیل غنی لو٬ روزنامه نگار آزاد
حبس در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۷

توکل غنی لو به CPJ [کمیته حمایت از روزنامه نگاران] گفته است که مأمورین امنیتی برادر ۳۰ ساله اش را روز ۲۷ ژوئن در شهر زنجان مرکز ایالت شمال غربی زنجان دستگیر کرده اند. همچنین توکل غنی لو گفته است که آنها برادرش را حدود چهار ماه در بازداشتگاه اطلاعات و امنیت زنجان حبس کرده و از ۲۱ اکتبر به بازداشتگاه دیگری منتقل کردند. (به گزارش آسمک٬ جلیل غنی لو در تاریخ ۵ خرداد ۱۳۸۶ - ۲۶ مه ۲۰۰۷ دستگیر شده است - مترجم)

هنگام تهیه این لیست توسط CPJ در اول دسامبر غنی لو هنوز محاکمه نشده و اتهامات او اعلام نشده بود. توکل غنی لو به CPJ گفته است که٬ دلیل دستگیری برادرش نوشتن مقاله در باره نقض حقوق مدنی و انسانی آذربایجانیها در ایران بوده است.

نیروهای حاکمیت غنی لو را در اوایل سال [میلادی] نیز دستگیر کرده بودند. او در تاریخ ۲۱ فوریه ۲۰۰۷ روز جهانی زبان مادری هنگام شرکت در اعتراضاتی که از سوی روزنامه نگاران و فعالان فرهنگی آذربایجانی در زنجان برگزار شد٬ دستگیر شده بود. آنها به محدودیتهای اعمال شده از طرف حکومت که خواندن و نوشتن به زبان مادری را ممنوع کرده است٬ اعتراض کرده بودند. او پس از ۲۶ روز حبس در انفرادی با قرار وثیقه آزاد شده بود. به گفته توکل غنی لو٬ ادوارنیوز نشر اتحادیه دانش آموختگان و دانشجویان رفورمیست٬ شکنجه روحی و جسمی برادرش را در این مدت گزارش کرده است. همچنین توکل غنی به CPJ گفت که این پرونده در حالی که به پایان سال [میلادی] نزدیک می شویم همچنان معلق مانده است.

به گفته علیرضا جوانبخت سخنگوی کمیته دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجان٬ آسمک٬ غنی لو به صورت روزنامه نگار آزاد در نشریات مختلف محلی از جمله روزنامه مردم نو٬ هفته نامه فردای روشن٬ هفته نامه توقیف شده امید زنجان٬ و مجله ماهانه پیک آذربایجان نوشته است.

حق:امروز دوشنبه 26 آذر 1386 خانواده های سعید متین پور،جلیل غنی لو،لیلی حیدری و بهروز صفری توانستند در زندان اوین از نزدیک با آنها ملاقات بکنند.

به گفته خانواده این زندانیان، وضعیت جسمانی آنها چندان رضایت بخش نبوده است و آنها به شدت کاهش وزن داده اند.

بنا به گفته عطیه طاهری این برای اولین بار است که وی پس از 7 ماه با سعید ملاقات کرده است.و به گفته ایشان سعید به شدت کاهش وزن داده و موهای سر وی نیز دچار ریزش شده است.

همچنین به گفته خانم طاهری پس از 7 ماه زندان انفرادی از دیروز سعید به بند عمومی منتقل شده است.

با گذشت حدود دو ماه از بازداشت آقای عمادالدین باقی – پژوهشگر ، فعال حقوق بشر و رئیس انجمن دفاع از حقوق زندانیان – هنوز وضعیت ایشان مشخص نشده و وی حتی از حق ملاقات با خانواده و برگزاری دادگاه عادلانه با حضور هیئت منصفه برخوردار نشده است و تلاشهای خانواده و وکلای ایشان به نتیجه ای نرسیده است.

در حالی که افراد و گروهها با توجه به عقاید و تفکرات و منش قربانیان نقض حقوق بشر دست به سیاسی کاری زده و عمدا در مورد بسیاری از زندانیان – از جمله زندانیان سیاسی هویت طلب و نقض حقوق بشر در آذربایجان - سکوت پیشه می کنند باقی از معدود شخصیتهایی است که فارغ از پیشینه  و نگرش و تعلقات سیاسی افراد ، تنها به بحث حقوق بشر همت می گماشت و معیارش فقط موازین حقوقی و انسانی بود . دفاع ایشان و انجمن دفاع از حقوق زندانیان از زندانیان هویت طلب آذربایجان نمونه ای از این صداقت و شهامت می باشد.

ما امضاکنندگان به عنوان جمعی از فعالین فرهنگی و سیاسی آذربایجان با قدردانی از زحمات باقی خواستار آزادی ایشان و سایر زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم .

سیروس ابراهیم نژاد ، سعیده اسلامی ، اکبر آزاد ، امین امامی، آیدین انگوتی ، توحید احمدیان ، علی احسانی ، شهباز ابراهیم نژاد ، رشید اقدامی ، ودود اسدی ، اوختای بابایی ، ایواز بیات ، دورال بربسته ، حبیب بدلی ، مجید پژوهفام ، فتح ا.. جباری ، سینا جهانبخش ، علیرضا جوانبخت ، یاشار حکاک پور ، سمیه حکمتیان ، شهین حیدری ، فاطمه حیدری ، علیرضا حقی ، حسن راشدی ، حسن رحیمی ، ناصر رضاپور،  فاخته زمانی ، یونس زارعیون ، علی سلطانی ، عیسی سجادی ، حسن شریفی ، نوید شیخ السلامی ، وحید شیخ بگلو ، آیدین شفیعی ، علیرضا شعبانی  ، امید شکری ،  بهارک شکورنژاد ، سیروس شیری ، علیرضا صرافی ، عطیه طاهری ، ابوالفضل عابدی ، زمان عبداللهی ، داوود عظیم زاده ، ناصر علیزاده ، زهرا عنایتی ، داریوش عندلیبییان ،رسول علمشاه ، محمود فضلی ، سمیه فلاحیان ، بهبود قلی زاده ، اکبر قربانی ، محرم کامرانی ، ایلقار کریمی ، جلال کودعلیلو ، عباس لسانی ، رقیه لسانی ، علی محمدی ، بهکام محمدی ، نسرین محمدی ، نوید محمدی ، ژیلا محمدخانی ، صیاد محمدیان ، یاسر محمدیان ، سعید موغانلی ، علیرضا میرزایی ، عباس نعیمی ، سعید نعیمی ، تایماز نظمی ، جواد نوری ، غفار وقری ، رحیم واحدی ، حامد یگانه پور ، نادر یزدانی ، کیانوش یوسفی

 از این رو کمیته حقوق بشر سازمان دانش آموختگان ایران با اذعان به این مطلب که امکان ارائه آمار دقیق و جامعی از زندانیان عقیدتی و سیاسی در سراسر کشور وجود ندارد، ضمن طرح خواسته کلی خود از حاکمیت در مورد طرد سیاست استفاده سرکوبگرایانه از زندان و نقض گسترده و نظام مند حقوق بشر، براساس گزارش های واصله پیرامون وضعیت این زندانیان ابراز نگرانی نموده و نکاتی را به اطلاع عموم می رساند.

در حالیکه بسیاری از روزنامه نگاران و فعالان حقوق بشر٬ مدنی و سیاسی آذربایجان جمله ایلقار مرندلی از اعضای مؤسس آسمک٬ به صورت بلا تکلیف در بازداشت موقت به سر می برند٬ حکم حبس بسیاری از محکومین دادگاههای انقلاب اسلامی توسط دادگاههای تجدید نظر استانهای مختلف آذربایجان تأیید شده است و عده زیادی از این فعالان به زندان منتقل شده اند. اسامی فعالان آذربایجانی که هم اکنون در زندان به سر می برند و  کمیته دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجان٬ آسمک٬ موفق به شناسایی آنها شده است به قرار زیر است:

اراده ی پولادین دانشجویانی که شکنجه می بینند و حبس می کشند را ارج می نهیم و سر تعظیم و احترام در مقابل یاران دربندمان فرود می آوریم

مقدمه

نشست سراسری دفتر تحکیم وحدت در روزهای ۲۸ و ۲۹ آبان در شرایطی برگزار شد که دو عضو شورای مرکزی این تشکل منتقد دانشجویی آقایان علی نیکو نسبتی و علی عزیزی در بازداشت به سر می برند و تاوان اعتراضات اخیر دانشگاه های کشور به دولت احمدی نژاد و سایر نهادهای قدرت را می پردازند.

در کنار آنها نام دانشجویان بسیاری به گوش می رسد که مدتهاست در بازداشت هستند نظیر احسان منصوری، احمد قصابان، مجید توکلی، هدایت غزالی، صباح نصری، یاسر گلی، سپیده پورآقایی، هادی حمیدی شفیق، مهدی نوری و …. که به همین دلیل این نشست با عنوان همبستگی با دانشجویان دربند و شعار “دانشگاه تنها نیست” برگزار گردید تا نمایندگان نزدیک به ۴۰ انجمن اسلامی دانشجویان از سراسر کشور با ارائه ی نظرات خود راهی برای آینده ی فعالیت های جنبش دانشجویی بیابند .

 فضای کلی کشور و رویکرد حاکمیت

با آغاز سال تحصیلی از پس تابستان گرمی که درآن شاهد بازداشت اعضای شورای مرکزی تحکیم و عده ای دیگر از اعضای این اتحادیه و نیز سازمان ادوار تحکیم وحدت و پلمپ دفتر این سازمان بودیم، همچنان شاهد تداوم رویکرد حذفی حاکمیت به جریانات مستقل و منتقد دانشجویی هستیم. ادامه ی خط انحلال انجمن های اسلامی، بازداشت دانشجویان فعال، توقیف نشریات دانشجویی و احضار به کمیته های انضباطی و صدور احکام جدید و سنگین محرومیت از تحصیل نشانگر اراده و عزمی جدی در ساختار قدرت بود که با تمام توان برای خاموشی هر صدای منتقد و معترضی در دانشگاه های کشور تلاش می کند.

 به نظر می رسد جناح حاکم به ویژه دولت نهم در ادامه ی بحران آفرینی های خود به سرعت به سوی جنگ حرکت می کنند و بی توجه به آسیب ها و خطرات فراوانی که کشور را تهدید می کند، می کوشند با بدست آوردن بهانه ای چون جنگ، بر شدت نظامی سازی ساخت قدرت در کشور افزوده و راهی برای افزایش سرکوب چهره ها و گروه های منتقد و نیز فرار از پاسخگویی به مطالبات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مردم بیابند. در واقع حاکمیت، پرونده ی هسته ای را سد محکمی می داند که ایستادگی بر آن مانع باز شدن پرونده ی حقوق بشر می شود چرا که در مورد مساله ی حقوق بشر امکان بسیج مردمی را نخواهند یافت. از سوی دیگر تحلیل استراتژیست های نظام بر این است که اگر بحران مشروعیت و بحران کار آمدی فعلی با بحران اقتدار همراه شود، امکان ایستادگی در برابر مطالبات و خواسته های مردمی را نخواهند داشت و به همین دلیل اجرای سیاست ” النصر بالرعب ” و حکومت بر پایه ی وحشت در دستور کار قرار گرفته است.

 در این میان گرو ه های دموکراسی خواه و تحول طلب نیز به نوعی سردرگم و بی برنامه بوده و در شرایط “تعلیق استراتژی” به سر می برند. از سویی سیاست اصلاحات انتخابات محور در دوره ی ۸ ساله ی دولت اصلاحات ناکام شده و ناکارآمدی آن روشن گردیده و از سوی دیگر راهکار جایگزینی ارائه و فراگیر نشده است.

روشنفکران بی توجه به مسائل و مشکلات جامعه به انزوا رفته و مردم در دوران یاس و سرخوردگی پس از دوره ی اصلاحات به سر می برند و توجه چندانی به مسائل سیاسی، اجتماعی نداشته و حتی نسبت به خطر وقوع جنگ بی تفاوت هستند. سایر جنبش های اجتماعی نظیر جنبش زنان، اقوام، جنبش های صنفی کارگران و معلمان با وجود برخی تحرکات مفید و ارزشمند همچنان در مراحل اولیه شکل گیری قرار داشته و هنوز به طور مشخص صاحب هویت و توان اجتماعی لازم نشده و از بلوغ کافی برای هدایت پتانسیل مطالبات اقشار مختلف مردم برخوردار نیستند.

 نگاهی به دفتر تحکیم وحدت

الف ) اهداف و اولویت ها : دفتر تحکیم وحدت به عنوان بخشی از جنبش دانشجویی و بزرگترین تشکل منتقد و دموکراسی خواه دانشجویان، همچون سالیان اخیر آزادی ، عدالت ، دموکراسی و حقوق بشر را آرمانهای اصیل خود می داند و در بیانیه آغاز سال تحصیلی خود اولویت های سال جاری را به شرح ذیل اعلام داشته است:

۱. دفاع از آزادیهای آکادمیک و تلاش برای زمینه سازی تحقق اندیشه ی دانشگاه مستقل از قدرت

۲. همبستگی با سایر جنبشهای اجتماعی و حساسیت بیشتر نسبت به آسیب های اجتماعی

۳. رویکرد مدنی نسبت به حوزه ی سیاست و نفی کارکرد حزبی و اپوزیسیونی در این عرصه

۴. توجه بیشتر به انسجام تشکیلاتی و ارتباطات درونی اتحادیه و افزایش توان تئوریک اعضاء

ب) وضعیت درونی اتحادیه: دفتر تحکیم وحدت به عنوان اتحادیه ای متشکل از انجمن های اسلامی در سالیان اخیر با مشکلات فراوانی روبه رو بوده است که از جمله ی آنها تلاش برای انحلال انجمن های اسلامی و قطع بودجه و مجوز آنها می باشد. با این حال این مساله از سوی اعضای دفتر تحکیم وحدت به عنوان یک فرصت تاریخی (و نه تهدید) نگریسته شده تا گذار از پارادایم وابستگی به پارادایم استقلال به خوبی صورت پذیرد و فرهنگ سازمانی جدیدی متناسب با دوره ی جدید در میان اعضاء و فعالان شکل گیرد. برگزاری نشست اتحادیه با کمک برخی نیرو های تحول خواه و خوشنام، همراه با تامین مالی آن از سوی شرکت کنندگان و همکاری انجمن های شهر تهران برای اسکان نمایندگان انجمن های شهرستانها بیانگر دوران جدیدی از فعالیتها بود که در آن عدم وابستگی به بودجه و مجوز حاکمیت نه به صورت یک محدودیت که در قالب یک ارزش تشکیلاتی از سوی اعضاء درک شده است. در واقع این نشست فراتر از نتایج مقطعی آن، ارائه ی مدلی برای عصر جدید فعالیت های دفتر تحکیم وحدت بود.

جمع بندی مجموعه

اعضای انجمن های سراسر کشور در این نشست به توصیف دیدگاه های خود در مورد مسائل مختلف سیاسی، اجتماعی و فرهنگی پرداختند که سر فصل این مسائل چنین است:

۱. از نظر اعضای اتحادیه مساله ی جنگ احتمالی که با برخی بی تدبیری های مسوولین و نیز میل جدی جنگ افروزان داخلی و خارجی به ماجراجویی، ایران در آستانه آن قرار گرفته، باید در دستور کار فعالیتهای آینده قرار گیرد. جنبش دانشجویی در تمام دنیا با ویژگی صلح خواهی شناخته می شود و توجه جدی تر افکار عمومی به این مساله تنها در سایه ی یک عزم ملی ممکن خواهد شد.

 ۲. دفاع همه جانبه از حقوق بشر تنها در صورتی امکانپذیر است که به خواسته های هویت طلبان ترک و کرد و …. توجه شود. روشنفکران و فعالین مرکزگرا در سالیان اخیر توجه چندانی به این مساله نداشته اند و به نظر می رسد که جنبش دانشجویی به عنوان جریانی پیشتاز وظیفه دارد تا زمینه های گفتگو درباره ی این مساله را فراهم نماید. فراموش نکنیم که بخش فراوانی از هویت طلبان و فعالانی که دغدغه ی اصلی آنها مسائل قومی است به دنبال حقوق برابر برای همه ی ایرانیان هستند و حمایت دانشجویان از آنها می تواند در شکسته شدن فضای بی اعتمادی میان هویت طلبان و دموکراسی خواهان موثر باشد.

۳. فشار بر اقلیت های مذهبی در سالیان اخیر شدت بیشتری یافته و تبعیض فراوانی در مورد آنها اعمال می شود. مشکلات جدی در زمینه ی تحصیلات عالی، اشتغال و نداشتن فرصت های برابر توجه بیشتر دانشجویان به این مساله را می طلبد.

۴. افزایش اعدام ها در سال اخیر از روند صعودی برخوردار بوده و نگرانی فعالان حقوق بشر را بر انگیخته است. صدور حکم اعدام برای عدنان حسن پور روزنامه نگار جوان کرد و نیز عده ی دیگری که از سوی حاکمیت به عنوان ” اراذل و اوباش ” خوانده می شوند به همراه پخش صحنه های اعدام از رسانه ی ملی وجدان عمومی را جریحه دار کرده است.

 ۵. شرایط عمومی کشور در آستانه ی انتخابات مجلس هشتم بیانگر آن است که تصمیمی در جهت بهبود وضعیت کشور از لحاظ آزادیهای سیاسی، اجتماعی و مدنی گرفته نشده و به نظر می رسد که همه تلاش حاکمیت معطوف به شکل دادن مجلسی فرمایشی تر از دوره ی هفتم و انسداد بیشتر سیاسی است. از نگاه برخی حاضرین در این نشست تبیین شرایط انتخابات آزاد از سوی دانشجویان و آگاهی بخشی در این باره از وظایف جریانات منتقد دانشجویی خواهد بود.

۶. کارگران و معلمان از حق داشتن سندیکا و تشکل های صنفی برخوردار نیستند و وضعیت معیشتی طبقه ی محروم جامعه بر اثر سیاست های ناکارامد دولت نهم هر روز سخت تر می شود . نقد و بررسی کارشناسانه و اعتراض به این سیاست ها می تواند بخش مهمی از فعالیت های آینده تشکل های دانشجویی را به خود اختصاص دهد.

۷. تدوین آیین نامه های جدید برای نشریات دانشجویی به گونه ای است که محدودیت های بسیاری جهت کسب مجوز، انتشار و ادامه ی فعالیت نشریات دانشجویی به عنوان زبان گویای دانشجویان در نظر گرفته شده است. به نظر می رسد که خواسته ی اصلی دولتمردان دانشگاهی است که در آن تنها نشریات وابسته و خودی امکان انتشار داشته باشند.

 ۸. اعمال سهمیه بندی جنسیتی به صورت آزمایشی در کنکور سال ۸۶ و شرایط سخت خوابگاه های دختران به همراه محدودیت های روز افزون و سلیقه ای برای پوشش آنها از مسائلی است که نیاز به توجه جدی تر فعالان دانشجویی دارد.

 ۹. رسیدگی بیشتر دفتر تحکیم وحدت به مسائل و مشکلات انجمن ها ی شهرستان ها و تاکید بر برگزاری برنامه های همزمان با محور های یکسان در سراسر کشور از دیگر خواسته های اعضای شورای عمومی این تشکل دانشجویی است.

برنامه های آینده

با در نظر گرفتن نظرات فعالان اتحادیه و با توجه به مسائل مطرح شده در نشست، تصمیماتی در مورد فعالیت های آتی دفتر تحکیم وحدت گرفته شده که برخی از آنها به شرح ذیل می باشد.

۱. برنامه های سراسری در هفته ی دانشجو: به نظر می رسد که افزایش برخورد های حاکمیت با فعالان دانشجویی اثر چندانی بر انگیزه ی دانشجویان برای دفاع از حقوق دانشگاهیان و سایر اقشار اجتماع نگذاشته و آنها همچنان پیگیر مطالبات بدنه ی دانشجویی خواهند بود. تعداد زیاد دانشجویان دربند، محروم از تحصیل و ممنوع الورود به همراه شرایط حساس کشور و حاکمیت فضای سرکوب و اختناق سبب می شود تا برنامه های انجمن های اسلامی در هفته ی دانشجو با محور هایی مشترک و پر شورتر از همیشه در سراسر کشور برگزار شود.

 ۲. تلاش برای صلح : بی توجهی و بی خبری افکار عمومی از پیامدهای جنگ احتمالی و یا تحریم های شدید اقتصادی به دلیل سانسور شدید خبری در داخل کشور و نا امیدی بخش بزرگی از فرهیختگان و نخبگان نسبت به امکان تاثیر گذاری بر اراده ی معطوف به جنگ طرفین درگیر، از دلایل مهم شکل نگرفتن جنبش صلح در ایران می باشد. تلاش فعالان دانشجویی با توجه به گستردگی حوزه ی اثر آنها در دانشگاه و جامعه در شکستن فضای فعلی و کمک به فراگیر شدن گفتمان صلح مبتنی بر حقوق بشر بی تاثیر نخواهد بود.

 ۳. کمیسیون اقوام : همان گونه که تشکیل کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت در سال ۸۴ گام موثری در نزدیکی دیدگاه های جنبش دانشجویی و جنبش زنان بود، ضرورت راه اندازی کمیسیونی برای همبستگی بیشتر دانشجویان دموکراسی خواه و هویت طلبان احساس می شود. این کمیسیون می تواند زمینه ساز گفتگوی جدی فعالان با یکدیگر بوده و در یافتن راه حل مناسبی برای همسویی نظری و عملی همه کسانی که به موارد مصرح در اعلامیه ی جهانی حقوق بشر پایبند هستند موثر باشد.

۴. کمپین دفاع از آزادیهای آکادمیک : کمپین یک ملیون امضاء موفق شده تا از نظر شکلی، ساختاری مناسب برای جنبش های مدرن و متناسب با فضای متکثر و خاص امروز جامعه ی ایران ارائه دهد. از سوی دیگر دفاع از آزادیهای آکادمیک به عنوان اولویت نخست دفتر تحکیم وحدت در سال جاری شامل مسائلی چون: امکان حق ادامه ی تحصیل تنها با توجه به صلاحیت علمی، آزادی تشکل های مستقل دانشجویی، انتشار آزاد نشریات دانشجویی، امکان استفاده از اساتید دگراندیش و …. می تواند مبنای حد اقلی مناسبی برای ایجاد اتحاد در میان همه ی دانشجویان باشد. از این رو مقرر گردید تا کمیته ای متشکل از فعالان اتحادیه ضمن همفکری با سایر فعالان منتقد دانشجویی منشور آزادی آکادمیک را تدوین نموده و زمینه ساز راه اندازی کمپین آزادی آکادمیک شوند.

 ۵. افزایش ارتباطات منطقه ای : جلوگیری از برگزاری نشست های تشکیلاتی اتحادیه ی انجمن های اسلامی در داخل دانشگاه ها در سالیان اخیر سبب کمرنگ شدن ارتباطات درونی اعضاء گردیده و نیافتن راه چاره ای برای این مساله می تواند موجب تضعیف مجموعه ی دفتر تحکیم وحدت در سال های بعد شود. به همین خاطر افزایش ارتباطات دانشگاههای نزدیک به یکدیگر و برگزاری نشست های منطقه ای راه حل مناسبی است که در دستور کار واحد تشکیلات دفتر تحکیم وحدت می باشد.

۶. نشست موضوعی غیر متمرکز : با توجه به اینکه برگزاری جلسات بحث و بررسی موضوعی در دانشگاه ها با دشواریهای خاص خود رو به رو است، به منظور تقویت بنیه تئوریک فعالان دفتر تحکیم وحدت و با اتکاء به راههای ارتباطی جدیدتر نظیر اینترنت، برگزاری نشست های مجازی در زمینه ی موضوعات مورد نیاز به شکل غیر متمرکز و برقراری ارتباط غیرمستقیم اندیشمندان و صاحب نظران با اعضا و دانشجویان از برنامه های آینده ی واحد آموزش و تحقیقات اتحادیه می باشد.

 و اینک آغازی دوباره

در پایان اراده ی پولادین دانشجویانی که شکنجه می بینند و حبس می کشند اما پا پس نمی کشند و میدان را برای تاختن اسب جبارانی سرمست از قدرت، خالی نمی کنند را ارج می نهیم و سر تعظیم و احترام در مقابل یاران دربندمان فرود می آوریم چرا که

 آنجا که عشق غزل نیست

که حماسه ای است

هر چیز را صورت حال باژگونه خواهد بود

زندان باغ آزاده مردمان است و

شکنجه و تازیانه و زنجیر

نه وهنی به ساحت آدمی

که معیار ارزش های اوست

دفتر تحکیم وحدت

آذر ۱۳۸۶

 چند سال پیش، وقتی در زندان تبریز بودم- در بند 9 زندان- بیش از 250 زندانی محکوم به اعدام، نگهداری می شد. تعدادی از آنان، کسانی بودند که در زیر سایه اعدام دوران جوانیشان را گذرانده بودند. اغلب آن اعدامی ها در خانواده های فقیر و تنگ دستی به دنیا آمده بودند. به علت فقر خانواده و بی توجهی جامعه به نقش آنان در آینده، یا درس نخوانده بودند و یا بعد از چند سال آموزش در مدرسه، برای کمک به تامین مخارج خانواده، ترک تحصیل کرده بودند. از درس، مدرسه و آموزش به دور افتاده و با افرادی که هم سطح خودشان بودند، گروه های دوستی تشکیل داده بودند تا برای کسب ثروت، سرقت بکنند. آدم بکشند. آدم ربایی بکنند. و ... آنان، تخم مرغ دزدانی بودند که به تدریج به قاتل بدل شده بودند.

من و تو هریک به نوبه خود سوخته ایم و ساخته ایم

امیدها و زمستانهامان را با هم قسمت کرده ایم

و زخم ها خورده ایم...

هویت، فرهنگ، تاریخ و زبان هر ملت جز لاینفک و بنیادی ترین عامل حیات تک تک افراد جامعه آن ملت بشمار می آید. حال اگر ملتی حقایق تاریخی خود را کتمان شده و هویت و زبان خود را پایمال شده و فرهنگ خود را به یغما رفته ببیند، در عاقلانه ترین شرایط چه خواهد کرد؟ ملت ما لزوم چنین تحولاتی را دریافته و با مبارزه مدنی به اتحاد اجماع افراد جامعه؟؟ خویش می پردازد. و در این خصوص قطار حرکت ملی آذربایجان رسالت خود را با تکیه بر بازیابی هویت و تاریخ خویش به سوی مبارزه مدنی در اتحاد است که در این مقصد پر پیچ و خم با شیوه ها و روش های مختلف در اجرای رسالت خویش می باشد.

نشریات را رکن چهارم دموکراسی نامیده اند. اهداف این رسانه ها طرفداری از آزادی بیان، حقوق بشر، آگاهی عموم از اتفاقات روزمره، ایجاد تفاهم و تبادل فکری بین افراد یک جامعه، ایجاد فضای باز در جهت گفتگوی آزاد و بدون ترس بین مردم و مسئولین و انعکاس خواسته های عقلانی و مدنی می باشد.

دانشجویان آذربایجانی دانشگاه های کشور چنین رسالتی را دریافته و در چندین سال اخیر با انتشار نشریات به گفتگو و تبادل افکار می پرداختند تا گوشه ای از حقایق را منعکس کرده باشند. اما پس از تظاهرات های میلیونی ملت آذربایجان در خرداد 1385، متاسفانه اکثر نشریات آذربایجان مورد محبت غیرقانونی مسئولین قرار گرفته، توقیف شدند. مسئولان نشریات نیز در ادامه با تهدید، تعلیق تحصیلی و ... مجازات شدند. هم اکنون اکثر نشریات و کانون ها و... که تنها پناهگاه دانشجویان هویت طلب بودند در حال توقیف و تعطیلی به سر می برند.

کانون نشریات دانشجویی آذربایجان با اعتقاد به اصول انسانی و دموکراتیک توقیف نشریات و تعطیلی انجمن ها، کانون ها و تشکل های دانشجوئی را محکوم کرده و خواستار رفع فشارهای امنیتی! و انتشار و فعالیت های مجدد نشریات و کانون های دانشجویی می باشد. همچنین کانون نشریات دانشجویی آذربایجان آزادی دبیر کانون را به فال نیک گرفته و خواستار آزادی بدون قید و شرط سایر دانشجویان و فعالان سیاسی و فرهنگی  هویت طلب در بند می باشد.

کانون نشریات دانشجویی آذربایجان

7/9/1386

بابک جان سلام

  شما جنین هفت ماهه ای هستی که قرار است حدود 2 ماه دیگر وارد دنیای ما شوی. گمان نمی کنم که قبل از این نامه ای به دستت رسیده باشد و این اولین نامه ای است که در عمرت دریافت می کنی. شما هم اینک به همراه مادرت در خانه پدربزرگ پدری ات در شهر مرند بسر می بری. می دانم که اطلاعات زیادی از دنیای ما نداری و شاید جسته و گریخته از زمزمه های مادرت-که از سر دلتنگی بر زبان می آورد- مطالبی را متوجه شده باشی. شاید هم در نبود پدرت سنگ صبور مادرت شده ای. نمی دانم! اما اگر اجازه می دهی مطالبی را هم از زبان من بشنو:

پدرت یعقوب سالکی نیا (ایلقار مرندلی) 27 روز پیش توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد و هم اکنون در حالت بلاتکلیف در زندان اوین بسر می برد. آخرین باری که پدرت را دیدم یک روز قبل از دستگیری اش بود. با هم در انتشارات اندیشه نو در میدان انقلاب تهران قرار گذاشتیم. کت و شلوار سرمه ای رنگش را پوشیده بود. مطابق معمول حرفهایمان را با شوخی آغاز کردیم. گشتی در کتابهای انتشاراتی زدیم و پس از گپ کوتاهی با آقای فرزانه از انتشارات بیرون آمدیم. پدرت پیشنهاد کرد که در پارک دانشجو بنشینیم و من هم قبول کردم. نشستن در پارک دانشجو آنهم در غروب یک روز پاییزی لذت خاص خود را دارد. ان شاءا... به دنیا که آمدی و بزرگ شدی از پدرت بخواه که حتما ترا آنجا ببرد. به محض آنکه از من پرسید: «چه خبر؟» از آنجائی که دلم خیلی پر بود شروع به صحبت کردن نمودم. خیلی وقت بود که با یک سنگ صبور درد دل نکرده بودم. با آرامش خاصی به حرفهایم گوش می داد و با شوخی هائی که چاشنی حرفهایش می کرد سعی داشت تا مرا دلداری دهد. صحبت بچه های زندانی شد. سعید، جلیل، بهروز، لیلا، صالح، عبدا...، علیرضا و ... گفتم: «ایلقار! می بینی چقدر بد شانس هستم. آن زمان که زندان بودم تنها بودم و حالا که آزاد شده ام بچه ها همگی در زندان هستند و من باز هم تنها مانده ام.» خندید  و گفت: «عیبی یوخدو، آللاه سنین طالعینده تک لیک یازیبدی»(عیبی ندارد، خداوند در طالع تو تنهایی قرار داده است) گفتم: «ایلقار، خیلی نگرانت بودم. می ترسیدم تو را هم بگیرند.» گفت: «خود من هم چنین انتظاری دارم.» گفتم: «اگر قرار بود ترا هم بازداشت کنند تا حالا این کار را می کردند.» گفت: «نمی دانم ولی از اینها هیچ چیز بعید نیست.» بعد کمی راجع به زادگاهش مرند و مسائل مربوط به آن صحبت کرد و چهره اش در هم رفت. طاقت ناراحتی اش را نداشتم برای همین پرسیدم: «راستی از مسافر کوچولویتان چه خبر؟» نام تو را که شنید حالت چهره اش به یکباره تغییر کرد. موجی از امید به آینده و خوشحالی در چشمهایش پدیدار شد. با اشتیاق فراوان برایم تعریف کرد که برایت وسائل و پوشاک تهیه کرده اند. پرسیدم: «چه اسمی برایش انتخاب کرده اید؟» گفت: «فعلا با بهارک بر سر نام بابک توافق کرده ایم.»...

24 ساعت بعد از ملاقتمان در پارک لاله نشسته بودم که sms تلفن همراه پیام تلخی برایم داشت: «ایلقار مرندلی بازداشت شد.»... شوکه شدم... یاد حرف پدرت افتادم: «خداوند در طالع تو تنهائی قرار داده است.»... بغض کردم. خدایا تنهایی بد دردی است. بیش از این در طالع من تنهائی قرار مده.

بابک جان

پدرت هم اکنون در زندان اوین است و من مطمئنم که لحظه ای از یاد تو و مادرت غافل نیست. به همان اندازه نیز اطمینان دارم که از دغدغه های خود -که به خاطر آنها او را زندانی کرده اند- کوتاه نیامده است. پدرت علیه ظلم و تبعیض مبارزه می کند. او پاسدار هویت و فرهنگ مردمانی است که هیچگاه در طول تاریخ در برابر ظالمان و مستبدین سرخم نکرده اند. پدرت یک آذربایجانی است و آذربایجان تا کنون به هیچ دیکتاتوری روی خوش نشان نداده است.

بابک عزیز

فرزندان بازجوهای پدرت هیچکدام قادر نخواهند بود تا بدون لکنت نام پدران خود را بر زبان بیاورند. آنان هیچگاه نخواهند توانست به پدران خود افتخار کنند. آنها همیشه سرافکنده از این خواهند بود که فرزندان افرادی هستند که غیر از آدمکشی و زندانی کردن آزاد اندیشان و سرکوب و خشونت کار دیگری نکرده اند. اما تو بابک سرفرازم همیشه با افتخار بر دستان پدری بوسه خواهی زد که آتش نامیرای عدالت طلبی و آزادیخواهی در وجودش شعله ور است و این است راز ماندگاری اینگونه افراد:

از آن به دیر مغانم عزیز می دارند                  که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست

مواظب خود و مادرت باش

گل عشقه اویاخ قوی بیزه دیوانه دئسینلر                ظولمت دیله ننلر گونه بیگانه دئسینلر

نوروز: خانواده «عمادالدین باقی»، رییس دربند انجمن دفاع از حقوق زندانیان، روز دوشنبه بعد از گذشت ۴۵ روز موفق به ملاقات وی شدند. باقی در این ملاقات که نحوه انجام آن، اعتراض خانواده‌اش را به دنبال داشت، اعلام کرده که تاکنون پنج نامه به رییس قوه قضاییه، رییس دادگستری استان تهران، وزیر اطلاعات، رییس مجلس و قاضی پرونده نوشته است و ضمن توضیح سیر پرونده و نقض حقوق خود به روش بازداشت و نگهداری اعتراض کرده است. او در نامه‌هایش اعلام کرده که به دنبال جنجال و هیاهو نیست، اما اگر این بی‌قانونی‌ها و شکنجه‌های روحی و روانی که در موردش اعمال می‌شود ادامه یابد، برای او راهی جز اعتصاب غذا باقی نمی‌ماند. خبرنگار نوروز در گفت‌وگویی با خانم «فاطمه کمالی احمدسرایی» همسر باقی، از این ملاقات و آخرین وضعیت این زندانی سیاسی جویا شده است.

 عدم موفقیت دستگاه امنیتی در سرکوب حرکت ملی آذربایجان جنوبی و گسترش روزافزون این حرکت باعث گردیده است تا محافل امنیتی اقتدارگرایان در تدارک سناریوهایی جهت فراهم آوردن زمینه ای مناسب برای بازداشت فعالین حرکت ملی به عنوان پیش قراولان حرکت و اعمال فشار بر آنها جهت اخذ اعترافات اجباری و در نهایت سرکوب حرکت ملی باشند.بازداشتهای زنجیره ای فعالین حرکت در ماههای اخیر و نگهداری طولانی مدت آنها در شرایط نامناسب حکایت از بازگشت صحنه گردانان قتلهای زنجیره ای و گردانندگان اطلاعات موازی در دولت و همچنین درستی این فرضیه را دارد.

حقیقت اینست که دستگاه امنیتی کشور حرکت ملی آذربایجان جنوبی را در شرایط خاص به دلایل گوناگون تهدیدی بالقوه برای حکومت می داند و به منظور جلوگیری از تحقق فرضیه هایی که آنها را سخت آزار می دهد به ناچار از هم اکنون درپی فراهم آوردن شرایطی مناسب جهت کنترل و سرکوب حرکت ملی است که بازداشتهای زنجیره ای اخیر نیز در همین راستا می باشد.

البته جدا از عدم درک صحیح واقعیتهای موجود در آذربایجان و در نتیجه عملکرد توام با اشتباه دستگاه امنیتی در مواجه با این واقعیتها معتقد هستم که جمهوری اسلامی برای بقا در آینده نزدیک ناچار خواهد بود روشهای منطقی و عاقلانه تری را در رابطه با خواستهای فعالین سیاسی آذربایجان در پیش بگیرد.چرا که اتخاذ هر گونه سیاست خشن و غیر عقلانی ، جدایی عاطفی و حس تنفر نسبت به حکومت را در بین ملت آذربایجان به دنبال خواهد داشت.

اما با در نظر گرفتن ادامه روند کنونی و سلطه دیدگاه احمدی نژاد در تصمیم گیری ها و ادامه سیاست های فعلی باید در انتظار دستگیری های گسترده تر نیز باشیم.به همین علت در شرایط حاظر لزوم دفاع همه جانبه از زندانیان سیاسی آذربایجان بیش از هر زمان دیگری حس می شود.اهمیت مسئله چنانکه اشاره شد در این است که یکی از مهم ترین هدفها از بازداشتهای اخیر زمینه سازی برای بازداشتهای بعدی میباشد.

به باور من سکوت و عقب نشینی و انفعال اخیر فعالین حرکت ملی بستر لازم را برای عملی نمودن خواستهای دستگاه امنیتی دولت احمدی نژاد فراهم خواهد آورد و در چنین شرایطی ضربات جبران ناپذیری بر پیکر حرکت ملی وارد خواهد آمد.در این میان ضعف تشکیلاتی و ناتوانی در سازماندهی حرکت ،فعالیت تبعیض آمیز برخی از فعالین حقوق بشر آذربایجانی و همچنین عدم حمایت سازمانها و فعالین حقوق بشر غیر آذربایجانی در کنار ناتوانی در رسانه ای کردن وضعیت زندانیان سیاسی آذربایجان خود عوامل دیگری خواهند بود برای میل هر چه بیشتر دستگاه امنیتی برای ادامه دستگیری ها و در نهایت کنترل و سرکوب حرکت....

آنچه معتقد به آن هستم اینست که درشرایط موجود در صورت اتخاذ سیاستهای اصولی و منطقی از سوی فعالین نه تنها از تضعیف حرکت جلوگیری به عمل خواهد آمد بلکه وضعیت کنونی به نوعی می تواند موجبات تقویت آن را نیز به دنبال داشته باشد. تغییر رفتار برخی از فعالینی که تنها نقش آنها انتقاد و در برخی موارد تخریب دیگران می باشد و همچنین جلوگیری از قطب بندی های بیش از حد داخلی در کوتاه مدت یکپارچگی و طراوت را به حرکت ملی باز خواهد گرداند.امری که حکومت به واقع از آن وحشت دارد.

زمانی که حکومت با به نمایش درآوردن اقتدار خود همفکران ما را برای ماهها در سلولهای انفرادی نگهداری و مورد شکنجه قرار می دهد حرکتهای غیر منطقی دوستان ما به بهانه تبلیغ و تقویت تشکیلاتهای جدید- که فسلفه تشکیل آنها مخالفت با تشکیلات یا گروههای دیگر است- آن هم با تخریب و منزوی کردن دیگران تنها نشانگر ناپختگی سیاسی،منیت و خودخواهی و همچنین عدم صداقت و جسارت آنها است. این در حالیست که حکومت تا كنون نشان داده است كه از  سكوت و خاموشي و اختلاف منتقدين و مخالفان خود در حرکت ملی ، بهره جسته و به صفوف مقدم مقاومت  و مبارزه هجوم برده و در دراز مدت آن را می شکند امری که در حال حاظر به وضوح شاهد آن هستیم.

به هر حال در وضعیت کنونی که زندانیان سیاسی آذربایجان بیش از هر زمان دیگری نیاز به حمایت و پشتیبانی ما دارند ضروری است با وجود آوردن فضایی سالم فارغ از دعواها و رقابتهای گروهی در داخل حرکت ،زمینه این امر را فراهم آوریم و به صورت یکپارچه از آنها دفاع نموده و دستگاه استبداد را در رسیدن به اهداف خود ناکام بگذاریم وگرنه باید منتظر روزهای سخت برای خود و حرکت ملی باشیم.

بر اساس اخبار رسیده به وبلاگ حق،دکتر محمدعلی حیدری ظهر امروز از زندان آزاد شد.

دکتر حیدری استاد علوم سیاسی دانشگاه تبریز که روز شنبه پنجم آبان ماه امسال به دلایل نامعلوم در محل کار خود در تهران توسط ماموران وزارت اطلاعات دستگیر شده بود پس از تحمل 29 روز زندان انفرادی در بند 209 اوین ظهر امروز با سپردن وثیقه پانصد میلیون ریالی از زندان آزاد شد.

لازم به ذکر است دکتر حیدری از کارمندان ارشد وزارت تعاون می باشد که در دوران دانشجویی مدیر مسئولی نشریه دوزگون خبر را بر عهده داشت.

عصر روز سه شنبه تجمع كارگران واحدهاي توليدي ‌، صنعتي ، خدماتي و ... در مخالفت با طرح اصلاح قانون كار در تبريز برگزار شد . در اين تجمع كه حدود پنج هزار نفر از كارگران آذربايجان شرقي در آن حضور داشتند ، سهیلا جلودار زاده ، عضو فراكسيون كارگري مجلس در سخناني ارتباط دادن شكوفايي اقتصاد به قانون كار و ميزان فعاليت نيروي كار را يك امر اشتباه خواند و گفت: متاسفانه مي‌خواهند عدم شكوفايي اقتصادي كه در نتيجه‌ سوء مديريتها است را به قانون كار و كارگران گره بزنند در حالي كه ديديم زماني كه قانون كار  در کارگاه های کوچک اجرا نشد ، نه تنها فرصت اشتغال حاصل نگردید بلکه کارگران فعال نیز اخراج شدند . جلودارزاده افزود: وزير كار با جلوگيري از تشكيل شوراهاي اسلامي كار و انجمنهاي صنفي نه تنها در مورد كارگران بلكه در جهت اهداف كارفرمايان اقدام كرد و همچنين با عنوان كردن اينكه خانه ی كارگر نماينده ی كارگران نيست درصد تضعيف اين تشكيلات برآمد ولي مي‌بينيم كه خانه ی كارگر هم اكنون با قدرت بيشتري با حمايت كارگران در حال فعاليت است .

در ادامه كريم صادق‌زاده ، دبير اجرايي خانه كارگر تبريز ضمن سخناني با اشاره به روند تصويب قانون كار ايران افزود: از زمان تصويب قانون كار تاكنون هر كس از راه رسيده به خود اجازه مي‌دهد از اين قانون انتقاد كند  و امروز كار به جايي رسيده كه وزارت كار و امور اجتماعي برخلاف ماهيت وزارتخانه ، پرچمدار حمله به قانون كار و سردمدار اصلاح اين قانون و آن هم بخشهاي حمايتي آن شده است . صادق‌زاده در پايان  بر آمادگي دست اندركاران تشكيلات كارگري جهت انجام مناظره و گفت و گو با بانيان طرح اصلاح قانون كار تاكيد نمود .

گفتني است در اين تجمع كارگران طوماري 22 متري را در حمايت از قانون كار و مخالفت با اصلاحات اين چنيني امضا كردند و تجمع با صدور قطعنامه‌اي در 11 بند به پايان رسيد .

بی شک در جامعه کنونی ایران ، دانشجویان مهمترین و موثرترین جریان سیاسی منتقد حاکمیت را تشکیل می دهند. دستگیری های گسترده دانشجویان و محکومیت های قضایی آنها ، احکام متعدد کمیته های انضباطی و محدودیت های بی شمار ایجاد شده در مقابل تشکل های مستقل دانشجویی موید این مطلب است.
در این بین دانشجویان آذربایجانی با داشتن بدنه ای گسترده در دانشگاههای مختلف کشور و با اتکا به پایگاه مردمی خود پس از حرکت های خرداد ماه ٨۵ بسیار مستحکمتر شده اند و بخش بزرگی از فعالیت های دانشجویی را به خود اختصاص داده اند ، به گونه ای که تنها در یک سال گذشته بیش از ۵۰ تن از دانشجویان هویت طلب ترک زبان با برخوردهای انضباطی و قضایی مواجه شده اند.
دانشجویان آذربایجانی با رعایت چارچوب های دموکراتیک در جهت احقاق حقوق اولیه انسانی گام بر می دارند و توجه خود را به حل مسائل ملی و قومی معطوف می کنند. اما در این میان با وجود تلاشهایی که جهت مطرح نمودن این فشارها و برخوردها و کاهش هزینه های فعالیت های دانشجویی انجام گرفته است ، دانشجویان هویت طلب در دانشگاههای کشور مورد کم توجهی قرار گرفته اند و علی رغم زندان ، بازداشت و محرومیت از تحصیل و تهدید خانواده ها ی فعالین دانشجویی ، همچنان صدای رسایی از سایر فعالین حقوق بشر به گوش نمی رسد.
ما امضا کنندگان این بیانیه ، همراهی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تبریز و علوم پزشکی در نشست دفتر تحکیم وحدت را پس از شش سال که در راستای همگرایی تشکیلاتی و به عنوان راهگشای برقراری ارتباط بین فعالین دانشجویی هویت طلب و دموکراسی خواه می باشد را به فال نیک گرفته و این ارتباطات را با وجود برخی مشکلات ، نیازی اجتناب ناپذیر می دانیم و برخوردهای صورت گرفته با دانشجویان هویت طلب و احضارها و احکام کمیته های انضباطی دانشگاه تبریز و زندانی شدن تعدادی ازدانشجویان دانشگاههای دیگر را محکوم می کنیم.

انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه ایلام
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه سهند تبریز
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه فردوسی و علو پزشکی مشهد (فراکسیون مدرن)
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه محقق اردبیلی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شاهرود
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه لرستان
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تبریز و علو پزشکی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تربیت معلم تهران
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه کرمان
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه بوعلی همدان
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شهرکرد
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز و علوم پزشکی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه کاشان (دانشکده ادبیات)
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه زنجان
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هرمزگان
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه مازندران (صنعتی بابل)
انجمن دمکراسی خواه دانشگاه تهران
مجمع اسلامی دانشجویان دانشگاه سمنان

 در این قطعنامه از دولت ایران خواسته شده است که «به شکل قانونی و عملی به همه اشکال تبعیض و نقض حقوق بشر علیه اشخاصی از ادیان مختلف، قومیت های گوناگون، اقلیت های زبانی و دیگر اقلیت ها پایان دهد.»

به گفته مدافعان حقوق بشر، جمهوری اسلامی ایران به شکلی گسترده بیانیه جهانی حقوق بشر را زیر پا می گذارد و نقض گسترده حقوق بشر، سال ها است که در ایران اتفاق می افتد. تا کنون مجمع عمومی در قطعنامه های بسیاری عملکرد حکومت ایران در این زمینه را محکوم کرده است.

بنا بر گزارش فعلان حقوق بشر در ایران ، کیوان رفیعی دبیر کل مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران شب گذشته از زندان آزاد شد .
آقای کیوان رفیعی فعال حقوق بشری که در ۱۸ تیر ماه سال گذشته توسط مامورین وزارت اطلاعات بازداشت شد و مدت بیش از ۱۸۰ روز در سلول های انفرادی بند ۲۰۹ تحت شکنجه های روحی و جسمی قرار داشت پس از تحمل ۵۳۰ روز زندان شب گذشته از زندان اوین آزاد شد.
مامورین وزارت اطلاعات کلیه لوازم وی را که در هنگام بازداشت از منزل او ضبط شده بود را به وی استرداد نکردند .
لازم به توضیح است که شعبه ۱۳ دادگاه انقلاب کیوان رفیعی را به اتهام اقدام علیه امنیت کشور از طریق تبلیغ علیه نظام و اخلال در نظم عمومی ( شرکت در تجمع روز دانشجو در سال ۸۴ و شرکت در تجمع روزکارگر در سال ۸۵ ) به تحمل ۱۵ ماه حبس تعزیری محکوم کرد و طبق صلاح دید شعبه مزبور حبس یک سال تعلیقی وی که در اوایل سال ۸۵ به دلیل تبلیغ بر علیه نظام از سوی دادگاه انقلاب صادر شده بود اجرا نشد.